*

*

*

zegt het voort!

or

of

lees over TREE TIME

Dit is een vervolg op:

Het ‘openen en sluiten van de kua’ is een centraal chi kung thema. Daar het zich in het binnenste van het lichaam afspeelt en daarom niet altijd goed te herkennen, is het zinnig het uit te vergroten en zichtbaar te maken als een grote externe beweging.

Voor een indrukwekkende demonstratie van het ‘open en sluiten van de kua’: de kikker.

De krachtsexplosie in de achterpoten opent de ’kua’ en de kracht passeert evenmatig de linker- en de rechterzijde ervan.

Read more

Dit is een vervolg op:

… Ik keer nog vaak terug naar China, maar als reiziger blijf ik nog meer als voorheen een buitenstaander. Op een voorlopig laatste reis onderbreek ik de verplichtingen en besteed een paar dagen in de Taoïstische Bai Yun Guan, de Tempel van de Witte Wolk, gelegen in een verre buitenwijk van Beijing. In een stille tuin achterin het complex staat een stele, een staande steen, met een ingegraveerde tekening en tekst. Het is de Nei Jing Tu, de ‘Afbeelding van het Innerlijk Landschap’. Ik had al vaak reproducties van de afdruk van de stele gezien, maar nu, in de stille enclave van de kloostertuin, zie ik in de wonderlijke afbeelding de essentie van een hele cultuur. Eenvoudig in presentatie, lichtvoetig en humorvol, diep en fundamenteel in betekenis. Het verbeeldt de wederzijdse spiegeling van buiten- en binnenwereld…
Een Innerlijk Landschap - hoofdstuk 37. Familie #3

Ter kennismaking schudden we elkaar de hand. Hoe lang we elkaar ook vasthouden: jij blijft jij en ik blijf ik. Onze huid is als grens onverbiddelijk. Via de handpalmen en de vingertoppen lijken we niet veel verder te komen dan elkaars oppervlak.

Door de openingen van ogen en oren lijkt de wereld wel ongehinderd binnen te kunnen komen. Dat is schijn. Het geluid dat iets maakt en het licht dat het weerkaatst, zijn slechts boodschappers, niet het ding zelf. En zodra die het trommelvlies en netvlies beroeren, volgt een omzetting naar een abstracte neurologische taal, die weinig meer met de waargenomen werkelijkheid te maken lijkt te hebben.

Read more

Dit is een vervolg op:

The humans use Arecibo to look for extraterrestrial intelligence. Their desire to make a connection is so strong that they’ve created an ear capable of hearing across the universe.

But I and my fellow parrots are right here. Why aren’t they interested in listening to our voices?

We are non-human species capable of communicating with them. Aren’t we exactly what humans are looking for? …

The Great Silence - Ted Chiang

Ted Chiang’s korte aangrijpende verhaal speelt zich af rond het Arecibo Observatorium in Porto Rico. In het dichte regenwoud kijkt een groep papegaaien met verwondering naar de inspanningen van de mens om in contact te komen met een andere levensvorm, die zich ergens in het heelal moet bevinden. Het kan toch niet zo zijn dat de mens, het enige intelligente leven in de oneindige ruimte is. Er is een reusachtige telescoop gebouwd en die luistert ingespannen en onafgebroken naar een mogelijke boodschap, een hint - gefluisterd of oorverdovend - uitgezonden op initiatief van die andere levensvorm. Of verstuurd als respons op signalen die de mens uit deed gaan. Want de telescoop wordt niet alleen gebruikt al een enorm oor, maar ook als een buitenformaat megafoon. IS DAAR IEMAND? Zou iemand die schreeuw opvangen en een antwoord retourneren? ZIJN WIJ ALLEEN?

Read more

Er is een dorp nodig om een kind groot te brengen. Maar ja, een dorp, kom daar maar eens om. Van het eindeloos buiten spelen rest alleen de voetbalkooi. Voordat we het in de gaten hadden, was de oude, kleine wereld veranderd in een onafzienbare stad, waar iedereen zijn eigen ding doet. Een kinderleven dat omringd was door een verscheidenheid aan generaties en leeftijden werd ingeruild voor het opgroeien in een afgebakend en eenkennig gezin. Vertrouwde familie, buren bij wie je zo naar binnen kon lopen, winkelier, postbode en schooljuffrouw, een rennende troep kinderen - het was allemaal vanzelfsprekend en leek van weinig belang, totdat het zomaar verdampte tot een sentimentele herinnering, en toen verschrikkelijk gemist werd.

En net nu het lijkt dat er niemand uit die dorpse kring is overgebleven, zijn daar de opa’s en oma’s. Als je geluk hebt als kind, wonen ze in de buurt, en zie je elkaar vaak. Een dorp als decor is niet nodig, het wonderlijke leeftijdsverschil tussen kinderen en grootouders is de crux. Waar de stress van alledag de papa’s en de mama’s parten speelt en zij het besef en genieten van het wonder van de kindertijd vaak de toekomst in schuiven, zijn opa’s en oma’s vrij en blij.

Samen naar de apies kijken, samen naar het strand
En als je geluk had ging je samen naar de brand
Samen op het ijs en met een sleetje in de sneeuw
Leuwentemmer spelen en m’n opa was de leeuw
Altijd als we samen waren hadden we plezier
Stierenvechter spelen en m’n opa was de stier
Mijn Opa - Annie MG Schmidt

Zijn oma’s en opa’s de laatsten, opmerkelijk genoeg waren ze ook de eersten die de ‘extended family’ gestalte gaven. Lang voordat we als mens in dorpen gingen wonen, toen nog trekkend in groepen als jagers en verzamelaars. Over de rol van grootmoeders bij het grootbrengen van de kleintjes in die oertijd is al veel discussie geweest, dat uitmondde in het formuleren van de ‘Grandmother Hypothesis’.

De wetenschappelijke geest vraagt zich allereerst af welke biologische redenen er zijn dat een vrouw na de overgang, niet meer in staat zelf een kind te dragen, toch nog zoveel jaar leeft. De natuur is immers meedogenloos, en houdt niet van losse eindjes. Lieve oma’s die appeltaart bakken en verhaaltjes voorlezen aan de kleinkinderen passen maar moeilijk in een serieuze evolutionaire redenatie. Maar het boerenverstand begrijpt direct hoe logisch en welkom oma’s bijdrage was binnen de oerfamilies - ja, cruciaal voor de kleinste kinderen om de eerste kwetsbare jaren te overleven.

Binnen voornoemde hypothese was er geen rol weggelegd voor de grootvaders. Zij bleven en blijven immers tot op gevorderde leeftijd vruchtbaar, een feit dat geen aanleiding gaf tot enige evolutionaire argwaan zoals bij de grootmoeders. Maar hoe het ook zij, zowel de opa’s als de oma’s dienden op hun leeftijd wel fit genoeg te zijn om een actief deel te zijn van de cirkel die om de kleine kinderen heen stond. Harvard-professor Daniel Lieberman oppert derhalve de ‘Active Grandparents Theory’.

Wat tussen een grootvader en een kleinzoon, tussen een grootmoeder en een kleindochter in staat is het scharnier van de tijd. Waar de een naar voren kijkt en de toekomst opeist, leunt de ander na gedane inspanning naar achter, vervuld van levenservaring en herinneringen.

Ik hoef je niet te vragen om een stukje naar voren te lopen en waar te nemen hoe je directe omgeving langzaam op je af lijkt te komen. Dat is dagelijkse ervaring. Misschien las je de tekst Observeren die ik een paar maanden geleden schreef en poste? Dan herinner je je wellicht de clip van het gezichtsveld van de machinist. De toekomst denderde ongehinderd door de voorruit van de locomotief naar binnen.

En loop nu eens achteruit. Je zult zien dat de directe omgeving terugwijkt. In het bewuste Observeren artikel werd deze zintuigelijke ervaring onderstreept en uitvergroot door middel van een clip, gefilmd door het raampje aan de achterzijde van de achterste wagon van de trein. Het landschap verglijdt, het verleden verdwijnt.

Loop naar voren. De voet rolt af. En het is vanuit de voorvoet en de tenen dat je de zet naar toekomst maakt.

Loop dan naar achter. De voet rolt af, maar nu beginnend bij de tenen, dan de voorvoet, de middenvoet en als laatste de hiel. Het achteruit lopen plant de hiel stevig in de grond.

Aan de binnenzijde van de voet ligt een bijzonder acupunctuur punt. Het markeert het geografische midden van de voet, halverwege de voorvoet en de tenen, en de hiel. Het behoort tot het niemandsland tussen de naar voren en de naar achteren gaande bewegingen. Het markeert de haarfijne lijn tussen de oneindigheid die voor je ligt en een vergelijkbare ongelimiteerde ruimte aan je rugzijde. Het bewuste punt is de belichaming van het midden van de tijd.

De naam is Gong Sun: ‘grootvader en kleinzoon’. Ik neem de vrijheid om de vertaling uit te breiden naar ‘grootmoeder en kleindochter’ of simpelweg ‘grootouder en kleinkind’.

Sta rechtop met je voeten naast elkaar, niet op een speciale manier. Kijk naar voren, naar een object wat je aandacht pakt. Laat je ertoe aantrekken, alsof je er graag naartoe zou willen, om het nader te bekijken. Leun iets naar voren. Het lichaamsgewicht passeert Gong Sun en verzamelt zich langzaam in de voorvoet en de tenen. Je lichaam komt geleidelijk aan in onbalans en het zal niet lang duren totdat je een stap in de richting van de gewekte interesse moet gaan maken. Het naar voren kijken, de wens en de nieuwsgierigheid, het naar voren leunen, het gewicht op de voorvoet, ongeduld en onbalans, en de uiteindelijke stap. Laat dat alles gesymboliseerd worden door het leven van het kleinkind.

Een kind, opgaand in het spel, klaar om weg te rennen. Een voetbal verdediger of keeper, die alert in de voorvoet staat. Een judoka op de mat, klaar voor de actie. Een hardloper net voor het startschot. Staan met het gewicht verzameld in de hielen, dat gaat het niet worden, dan sta je op slot.

Sta dan weer neutraal. Dit keer met geloken ogen. Sla geen acht op wat voor je is. Vergeet iedere nieuwsgierigheid en toekomst. Laat het gewicht van je lichaam teruglopen naar je hielen. Haal het weg uit de voorvoeten. Je rug is licht gebogen. Settel je op de plek waar je staat. De aandacht die eerst verzamelde in de gebieden vóór je en boven je, verplaatst zich nu naar de zones onder je en achter je. De hoge frequentie van in actie willen komen en opwinding wordt ingewisseld door het lagere toonbereik en de rust die meer hoort bij het leven van grootouders.

Is het onzinnig de dimensies van tijd en die van ruimte te verknopen? Druist dit totaal in tegen de common sense van wetenschap. Onderzoek op bescheiden schaal geeft een hint hoe een fysieke activiteit - in dit geval achter uit lopen - een mentale factor - korte termijn geheugen - wel degelijk lijkt te beïnvloeden.

Henry David Thoreau liet de dimensies van tijd en ruimte in elkaar schuiven, toen hij noteerde:

… want ik leefde als de Puri indianen, van wie gezegd wordt dat ‘zij slechts één woord hebben voor gisteren, vandaag en morgen, en dat zij het onderscheid uitdrukken door naar achteren te wijzen als ze gisteren bedoelen, naar voren voor morgen en boven hun hoofd voor de dag die verstrijkt’.

Nu, voor een derde keer. Sta rechtop en verdeel deze keer je gewicht nauwkeurig over je hele voet. Er is zowel druk in je hielen als druk in je voorvoeten en tenen. Gebruik de locatie van het Gong Sun punt als balanspunt tussen beide werelden. De intentie die in deze centrale houding verborgen ligt, heeft zowel een component die naar voren, als een die naar achteren gericht is. De toekomst die voor je ligt en het verleden dat achter de rug is ,zijn beide in beeld, en ze kunnen beide betreden worden.

In belangrijke component in het praktiseren van de Wu Chi houding bestaat hieruit, dat je je een ballon voorstelt die je van de grond weghoudt door hem met de binnenzijde van je knieën beet te houden. Hierbij heb je maar weinig druk naar binnen nodig, want de ballon weegt nauwelijks iets. Het beethouden van een ballon zal de nadruk op de binnenzijde van de voeten leggen. Dit, gecombineerd met het verdelen van het lichaamsgewicht tussen hiel en voorvoet, zal de focus van je staan rond Gong Sun brengen.

In klassieke Chinese medische tekstboeken wordt gewag gemaakt, dat Gong Sun het meesterpunt is van de Chong Mai, de zachte structuren in de verticale as van het lichaam. Terwijl de voorvoet is verbonden met de voorzijde van het lichaam - inclusief de visuele waarneming - en de hiel een connectie heeft met de dorsale zijde van het lichaam, leidt het staan met het gewicht in Gong Sun de aandacht en de circulatie naar het dragende midden, de belichaming van het hier-en-nu.

De ‘chi’ van ‘wu chi’ laat zich vertalen als ‘extreem’ of ‘polair’. Al staande ligt vóór je de oneindige ruimte en de onbegrensde mogelijkheden van de toekomst. En achter je de oneindige diepte van het verleden. ‘Wu’ is de negatie, het ontbreken van, het niet betreden van een van deze twee extremen. ‘Wu chi’ verwijst naar de haarfijne lijn die deze twee werelden scheidt en verbindt: het ongrijpbare nu-moment.

This is a sequel to:

Tree Time

TREE TIME CHI KUNG #2

This is a sequel to…

Read more

2 years ago

USELESS

Something we place little value on becomes a sideshow. What becomes an afterthought gets less attention. In the article 'Why rubbish collectors earn more than bankers', Rutger Bregman describes the huge impact of a strike by New York rubbish collectors in 1968 (Lees: Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers: Rutger Bregman in De Correspondent). By contrast, a strike by Irish bankers in 1970 is barely noticed. One would say that the - indispensable to the functioning of the city - rubbish collector would be a well-paid job, with status. What is expendable and what is indispensable? What is valuable and what is worthless? What useful and what useless? 

I came to live in Amsterdam in the early 1980s. I remember quite a few places in and around the city, which were apparently not labelled as valuable. Where project development and market economy had not fully arrived. These urban frayed edges gave breathing space, room for creativity. For instance. the little land between Artis and the Entrepotdok, Zeeburg Island, and the no man's land that loomed up as soon as you passed under the railway viaduct on Czaar Peterstraat. They formed the city's in-between-space. Everything that lives needs such in-between-spaces. It comes in several guises: sleep, dream, boredom, recovery, creative vacuum, not to mention play. Anno 2021, in a city like Amsterdam, those useless places have almost all disappeared. And with them, less opportunity to get bored, to dream, recover, and thus come up with fundamentally new ideas.

The Taoist classic Zhuang Zi recounts the phenomenon of worth and worthless in four places, in the form of an encounter with a tree (Zhuang Zi, translation by Kristofer Schipper or by Burton Watson). First, Hui Zi tells of a tree that is totally unusable for the carpenter:

Its trunk is too gnarled and bumpy to apply a measuring line to, its branches too bent and twisty to match up to a compass or square. You could stand it by the road, and no carpenter would look at it twice. Your words, too, are big and useless, and so everyone alike spurns them!

A little further on in the book, master carpenter Shi and his apprentice walk past a giant oak tree on a journey.

It was broad enough to shelter several thousand oxen and measured a hundred spans around, towering above the hills. The lowest branches were eighty feet from the ground, and a dozen or so of them could have been made into boats. There were so many sightseers that the place looked like a fair, but the carpenter didn’t even glance around and went on his way without stopping. His apprentice stood staring for a long time and then ran after Carpenter Shi and said, ‘Since I first took up my ax and followed you, Master, I have never seen timber as beautiful as this. But you don’t even bother to look, and go right on without stopping. Why is that?’ ‘Forget it—say no more!’ said the carpenter. ‘t’s a worthless tree! Make boats out of it and they’d sink; make coffins and they’d rot in no time; make vessels and they’d break at once. Use it for doors and it would sweat sap like pine; use it for posts and the worms would eat them up. It’s not a timber tree—there’s nothing it can be used for. That’s how it got to be that old!’

That same night, the oak appears in the master's dream. The tree fulminates against him that usefulness only leads to abuse, exploitation and mutilation.

What are you comparing me with? Are you comparing me with those useful trees? The cherry apple, the pear, the orange, the citron, the rest of those fructiferous trees and shrubs—as soon as their fruit is ripe, they are torn apart and subjected to abuse. Their big limbs are broken off, their little limbs are yanked around. Their utility makes life miserable for them, and so they don’t get to finish out the years Heaven gave them but are cut off in mid-journey. They bring it on themselves—the pulling and tearing of the common mob. And it’s the same way with all other things.’
The Complete Works of Zhuangzi - translated by Burton Watson

Ziqi of Nanbo also spotted a giant tree during a walk …

… different from all the rest. A thousand teams of horses could have taken shelter under it, and its shade would have covered them all.

On closer inspection …

… he saw that the smaller limbs were gnarled and twisted, unfit for beams or rafters, and looking down, he saw that the trunk was pitted and rotten and could not be used for coffins.

And finally, Master Zhuang Zi himself comes on the scene. A woodcutter tells him that useless wood leads to a very elderly tree.

Zhuangzi said, ‘Because of its worthlessness, this tree is able to live out the years Heaven gave it. Down from the mountain, the Master stopped for a night at the house of an old friend. The friend, delighted, ordered his son to kill a goose and prepare it. One of the geese can cackle and the other can’t,’ said the son. ‘May I ask, please, which I should kill?’ ‘Kill the one that can’t cackle,’ said the host. The next day Zhuangzi’s disciples questioned him. ‘Yesterday there was a tree on the mountain that gets to live out the years Heaven gave it because of its worthlessness. Now there’s our host’s goose that gets killed because of its worthlessness. What position would you take in such a case, Master?’ Zhuangzi laughed and said, ‘I’d probably take a position halfway between worth and worthlessness. But halfway between worth and worthlessness, though it might seem to be a good place, really isn’t—you’ll never get away from trouble there…’

What a wonderful lesson in mental balance for the martial practitioner!

OPEN SPACE

Our daily lives are riven with utility. At the end of the line - concerning education, the economy, healthcare, etc - the bottom line is settled. It is about the net, and therefore about efficiency. Now, we have long known that far-reaching efficiency has vulnerable sides. If you have time, listen to the sharp observations in the podcast How our obsession with efficiency makes us vulnerable to unlikely dangers by Michiel de Hoog in De Correspondent. Efficiency does not just lead to uniformity. Space and time are bricked up. Efficiency does not tolerate loafing and daydreaming. No play and creative laziness, no true renewal and vital change.

Ten years ago, I joined the Cloud Appreciation Society. Membership has as few obligations as cloud observing is strenuous. Unlike collecting stamps or otherwise, clouds cannot be kept. Ownership of an everyday or unusual cloud formation is not possible. Nor is fixing these wondrous natural phenomena. Clouds are best observed from a lazy position, chair or hammock, walking, empty of ulterior motives. That kind of mindset is entirely consistent with that of the tai chi chuan and chi kung practitioner.

A willingness to invest in the useless, welcoming the creative vacuum. To value the seemingly worthless daydreaming, sleeping, playing around. The courage to invest in the opposites of focussed action and ambiition without end.

The most practised zhan zhuang posture has several names: ‘embrace a balloon’, ‘embrace a tree’, ‘three-circle posture’, or 'cheng bao zhuang' - 'support-embrace posture'. The ultimate feature of this training pose is the in-between-space. It is not the physical body that is in the spotlight, but the open space between the different parts of the body. Not the stiff material of the bicycle tyre, but the air inside gets the attention.

Stand at your favourite spot: home, balcony, park or somewhere in nature. Standig near a a tree offers a good role model. Feet parallel, knees slightly bent. Lower body following gravity. Experiencing a lift from the crown. The arms make an embracing gesture. The hands an encompassing gesture. Between the fingers is space, as in the palms. Between the arms is empty space. Under the chin likewise. Between the knees, and behind the knees. Experience room in front of the body, as well as that behind it. Like the fingers, the toes are relaxed and slightly spread. Experience room under the feet, following gravity, in the diection of the nadir. Likewise above the crown, in direction of the zenith.

Create room under the armpits, and also between the ribs. On either side of the body, there is the spaciousness of the round horizon. The more you practice this ‘cheng bao zhuang’, the clearer it will become that your intentioncan move in two directions at once. Balancing opposing movement is at the core of standing still. Two opposing intentional movements at once create volume. The volume of a balloon being inflated, of an expanding cumulus cloud, or that of the voluminous treetop, which you may have stood near. Experiencing the space that surrounds you, and experiencing the inner space of your body, are mirrors to each other.

The left elbow moves to the left, the right elbow to the right. That would result in a a separation of the arms. Therefore, the expanding intention in the arms is dynamically balanced by an intentional closing of the arms. A slight opening and closing simultanously, resulting in a still posture.

The eyes look forward and are inviting the whole body to lean towards a perceived future. That would ulimataly result in a forward fall or a forward step. Therefore, the intentional move forward is balanced by standing firmely on the heels, and comfortably sitting downward and leaning backwards. A future oriented intention is combined with a past oriented action, resulting in a still posture, with high internal dynamics.

In Walden, Henry David Thoreau describes the corporeal experience of time, the coming together of the dimensions of time and of space.

My days were not days of the week, bearing the stamp of any heathen deity, nor were they minced into hours and fretted by the ticking of a clock; for I lived like the Puri Indians, of whom it is said that "for yesterday, today, and tomorrow they have only one word, and they express the variety of meaning by pointing backward for yesterday forward for tomorrow, and overhead for the passing day.

In The Dynamics of Standing Still, I wrote about six directions of visual perception and imagination, in-between-space, and the time dimension. The image I included was a free-standing linden tree.

A CIRCLE

Young children have original mind. Show them a drawing of a tree: crown, trunk and roots. And ask them where the tree gets most of its nourishment from. Their answer will often be that the tree is nourished from the sky. I, being adult, with all formal training and study, would be tempted to answer, that the tree draws its food from the soil. Picture that: a forest giant standing in a crater, all its fertile soil eaten up! Of course, the tree grows from the sky.

What we animals exhale, plants breathe in. And what green life exhales is life-bringing oxygen for us animals. Nothing new under the sun, basic biology knowledge. Still, the breathing of an animal is described in another chapter, or in an entirely different book, as the breathing of the green plant. The interconnected breathing of plants and animals is the epitome of symbiosis. Plant breath and animal breath should be described in the same book, in the same sentence. Or drawn together in a simple infographic. A red haemoglobin plane and a green chlorophyll plane, in an ultimate taiji embrace. Two breaths contained in one circle. We owe our life to the green.

STANDING IN A TREE

Get up early and go to your neighbourhood park; go out to a place with a large mature tree. Maybe you are privileged to have your own garden, with a tree. Stand at ease next to the trees. Stand neutrally, with your arms along your body, in the wu chi pose of the first part of this article. Or in the posture described above with both palms on your stomach. Or in the cheng bao zhuang with both palms at chest level. Stand relaxed and unconcerned, so that you can observe and reflect freely.

I concluded the first part of this article by suggesting 'standing on a tree' as a possible translation of zhan zhuang. Instead of the usual 'standing like a tree'. The trees hidden half is underground and you stand atop of it. The horizontal circle circumferancing the extensive root system is twice, sometimes four times, the size of the circle around its crown. At the same time you are standing under the tree’s crown. Zhan zhuang can now be translated as 'standing in a tree'.

While optimising the space between your fingers, toes, arms, knees, armpits etc etc, stand in the open, empty space of the living tree. Enjoy your breathing. Where 'your' is not ment singular, but plural. The breathing of the tree and your bretathing as one inseparable entity.

Gedurende mijn carrière als chi kung instructeur werd ik met regelmaat gevraagd om een les-bijdrage te geven op een martial art festival, symposium of congres. Het einde van dergelijke evenementen werd vaak ingeruimd voor demonstraties, gegeven door de deelnemende leraren. Het was altijd leuk - en soms meer dan leuk - om de verschillende martiale kunsten gedemonstreerd te zien. Tai Chi Chuan vorm in diverse stijlen, Ba Gua, zwaardvorm, stokvorm, pushing hands, Hsing I Chuan en meer.

Hoewel mijn gastles op congressen en festivals meestal goed werd ontvangen door deelnemers en organisatie, bleef een verzoek voor een demonstratie in de regel uit. Wat is er nu eenmaal te zien aan iemand die een paar minuten stil staat? ‘Zhan zhuang’, staande chi kung, als kijkgebeuren behoort tot eenzelfde categorie als ‘gras zien groeien’ en ‘slakkenrace’. Voor de beoefenaar mag ‘zhan zhuang’ de ingang zijn voor diepgaand zelfonderzoek, het blijft een uiterst individuele ervaring, en het lijkt niet echt geschikt voor een demonstratie. Of toch?

Hier past verduidelijking.

‘Zhan zhuang’ 站樁, de cultivatie en beoefening van staande houdingen is als het gereed maken van het instrument, in dit geval het lichaam. Een belangrijk deel van de I Chuan trainingstijd wordt eraan besteed. Zoveel zelfs, dat ‘zhan zhuang’ en I Chuan al gauw met elkaar verwisseld worden.

Ik herinner me lang geleden een stuk gelezen te hebben waarin, Miles Davis werd gevraagd waar hij toch steeds weer die fantastische jonge muzikanten vandaan haalde. Velen zouden na met hem gespeeld en getourd te hebben, een prachtige carrière als solo muzikant of bandleider hebben: Dave Holland, Tony Williams, Joe Zawinul, Wayne Shorter, Herbie Hancock, John Scofield etc etc. Hij vertelde hoe hij keek op welke manier ze hun instrument vasthielden, hoe ze achter hun instrument zaten. Er hoefde blijkbaar geen noot te worden gespeeld en het was hem duidelijk hoe het zou klinken.

‘Zhan zhuang’ is als het produceren van slechts één toon.

Als ‘zhan zhuang’ instructeur werd ik me over de jaren bewust, dat cultivatie door middel van onbeweeglijke staande houdingen voor een bepaalde groep beoefenaars ideaal was. Voordat zij naar lessen kwamen, hadden ze al ervaring opgedaan met een of andere martiale traditie, met sport of met dans. Ze hadden al intuïtief begrepen dat de kwaliteit van bewegen is te vinden in hoe de structuur van het lichaam wordt herkend en gebruikt. In de lessen hoefde ik als instructeur voor hen de ‘zhan zhuang’ niet uit te venten, hun motivatie was intrinsiek. Een ander gedeelte van voornoemde groep bestond uit leerlingen met artistieke achtergrond: zangers, instrumentalisten, ontwerpers, schrijvers. Ook zij begrepen vrijwel direct dat er een wereld te winnen was met behulp van de stille houdingen.

Helaas, er waren ook velen die al na een korte periode afhaakte bij de lessen. Te saai, slakkenrace, sport voor zombies, staan tot je een ons weegt. En ik kon ze meestal geen ongelijk geven. Net zoals ik de organisatoren van de congressen en festivals geen ongelijk kon geven, als ze mij niet uitnodigden voor een afsluitende publiekelijke demonstratie.

Er zijn na de ‘zhan zhuang’ vijf stappen te nemen om tot een demonstratie te komen.

Na het leren hanteren van het instrument en het produceren van een rake toon of een rake klap, komt het hoofdstuk van het overgaan van de ene toon naar een andere. Zoals in een toonladder, bij een akkoorden sequentie of in een melodie. Daar zijn een oneindig aantal mogelijkheden voor, maar het advies nu is om simpel te beginnen en te pendelen tussen twee gekozen tonen.

Binnen de I Chuan wordt dit ‘shi li’ 試力 genoemd, letterlijk ‘het testen de kracht’, ‘het testen van de potentiële mogelijkheden’. ‘Shi li’ is het heen en weer gaan tussen twee tonen, tussen twee akkoorden, tussen een toon en een consonant, tussen een toon en een dissonant. De zich herhalende beweging, uiteindelijk in cirkelvorm, wordt langzaam uitgevoerd en daarmee uitvergroot.

Snel is simpel, probeer het eerst langzaam. Rek de beweging uit, door de tijd te vertragen. Vergroot de tijdbalk en de resolutie van de beweging zal hoger worden. Door steeds meer te investeren in de ‘shi li’ aanpak en het te integreren met de staande houdingen, zal die resolutie steeds een stukje groeien. Hiaten kunnen gevuld worden, zwaktes gerepareerd, misconcepties over het eigen lichaam recht gezet.

‘Shi li’ training ziet er uit of keer op keer de naald overslaat door een kras op een vinyl plaat. Het klinkt als minimal music. Langzame herhaling. Ik meen dat in de Tai Chi tradities dit fenomeen ‘reeling silk’ wordt genoemd. Wat mij betreft een aansprekende naam.

Alle mogelijke interne verbindingen tussen lichaamsonderdelen worden door ‘shi li’ stuk voor stuk aangestipt en bewust gemaakt. Terugkerend bij de ‘zhan zhuang’ beoefening worden al die herwonnen en versterkte verbindingen geactiveerd en bruikbaar gemaakt voor actie.

Het derde onderdeel van I Chuan is vergelijkbaar met ‘shi li’. Waar dat laatste zich richt op het bovenlichaam, kan de beoefenaar via ‘zhou bu’ 走步 de interne verbindingen in voeten, benen en het bekken terugvinden en testen. Via de ‘shi li’ worden de hogere en middenregisters ontwikkeld, met behulp van de ‘zhou bu’ het lagere toonbereik.

Alle kracht en beweging wordt volledig zichtbaar en manifest in het bovenlichaam, maar vindt zijn oorsprong in de benen. ‘Zhou bu’ is daarmee een cruciaal onderdeel van I Chuan. Het bestaat uit een beperkt aantal zich steeds herhalende stappen en stationair pompende bewegingen van de benen. Goed benenwerk is onopvallend en er wordt vaak aan voorbij gegaan, net als in muziek de baslijn. Maar als die ontbreekt, of pover van kwaliteit is, zal de muziek als een kaartenhuis in elkaar zakken.

Luister, en kijk, naar de baslijn in Bach’s Brandenburger Concert #6.

Of kijk en luister naar de bescheiden, maar geniale baslijnen van James Jamerson, bassist op nagenoeg alle gouden Motown muziek.

‘Shi li’ en ‘zhou bu’ worden uiterst langzaam uitgevoerd, de tijdslijn wordt uitgerekt, de resolutie van iedere beweging wordt daarmee zo hoog mogelijk gemaakt. De gemaakte actie kan dan optimaal ‘bekeken’ en ingevoeld worden. Hij wordt dan ’bewust bekwaam’. Daarna, met behulp van het gereedschap van het vierde segment van I Chuan wordt de actie verinnerlijkt, en verschuift naar het ‘onbewust bekwame’.

Onbewust, automatisch, je kunt het dromen. De bewuste, langzame beweging wordt samengebald tot in een flits. Zoals niezen of je vinger terugtrekken als je je dreigt te verbranden. Dit heet ‘fa li’ 发力 of ‘fa jing’, explosie kracht. De muziek die eerst misschien bedacht en gemaakt klonk, krijgt opeens schittering en spontaniteit. Je zou een hoge mate van concentratie verwachten, maar er is eerder sprake van het omgekeerde. Of anders geformuleerd: de concentratie is niet mentaal, maar wordt gedragen door het lichaam als geheel.

Daarna komen we bij het vijfde platform: het terrein van samenspel. Tot nu toe besliste jij wanneer de beweging te beginnen. Jij besliste over haar richting, snelheid en kracht. Maar nu is er een medespeler, die ongetwijfeld andere plannen en wnesen heeft. Dit leidt al snel tot botsing en conflict, maar wat zou er gebeuren als je luistert en volgt wat je medespeler in gang zet. ‘Tui shou’ 推手 brengt de beoefenaar van spreken naar luisteren, van initiëren naar volgen.

‘Tui shou’ kent verschillende vertalingen - pushing hands, sensing hands - en verschillende wijze van uitvoeren - single pushing hands, double pushing hands, moving pushing hands. De essentie ervan is om al het voorgaande - zhan zhuang, shi li, zhou bu en fal li - toe te passen in een levende omgeving.

Alleen muziek maken. Muziek maken met anderen.

Ik zag indertijd de Balinese gamelan group van I Made Jimat. De muzikanten en dansers kwamen uit één dorp, velen waren familie van elkaar. Ik sloot mijn ogen, en hoorde één persoon spelen.

Pat Metheny en Charlie Haden, beide een leven vol muziek achter de rug. Wie leidt en wie volgt, is in Beyond the Missouri Sky niet meer im frage.

En dan: alles is in de vingers, een goede techniek, muzikaliteit, ritme en handigheid - maar toch mist er nog iets. ‘Shi sheng’ 試聲 training ruimt de laatste reservering op, het helpt om de actie uit je tenen te laten komen. Binnen de I Chuan leert het hoe de stem te gebruiken, hoe de uitgaande energie te focussen, waar de kracht vandaan te laten komen. Dit laatste ingrediënt voegt een snufje overtuigingskracht toe.

Zoals zen-meester Dogen het verwoordde: handel alsof het de allereerste keer is, doe het met beginners geest. En tegelijk: doe alsof het de laatste mogelijkheid is, die je gegeven wordt. Alsof de duivel je op de hielen zit. Het lichaam, de adem en de geest als smelten samen als één. Geen liflafjes, geen tierelantijnen, maar compacte en oprechte en simpele actie.

En dan: waar het allemaal om begonnen was, de demonstratie. Dit zevende platform heet ‘jian wu’ 健舞, ‘martiale dans’, de ‘health dance’, het zevende platform. Het is de spontane toepassing van de vorige zes opdrachten, de vorige zes trainingsniveaus. De ‘jian wu’ als demonstratie kan niet geïmiteerd worden, er kan geen gouden standaard worden gevolgd, er is geen vastgestelde vorm. Zelfs de ‘jian wu’ van één en dezelfde beoefenaar is nooit twee keer eender.

Bekijk hieronder een magnifieke ‘jian wu’ demonstratie van een van de oude meesters, Cui Rui-Bin. Misschien kun je de ‘zhan zhuang’, de ‘shi li’ en ‘zhou bu’, de ‘fa jing’, de ‘tui shou’, en de ‘shi sheng’ erin herkennen.

Dit is een vervolg op:

In het bovenlichaam bevindt zich een met de ‘kua’ vergelijkbaar gebied. Waar de ‘kua’ het energetisch verband tussen de benen en de torso aangeeft en belichaamt, daar vervullen de zones boven het linker en rechter sleutelbeen dit met betrekking tot de armen en de torso. Wanneer we de ‘kua’ opdelen in een linker en rechter helft, dan ontstaan er in totaal vier zones waar torso en ledematen met elkaar communiceren wat betreft beweging en circulatie, waarneming en bescherming.

De beoefening van staande chi kung houdingen kun je een vliegende start geven als deze vier zones goed worden opgewarmd. Daar zijn tal van mogelijkheden voor, waarvan sommige complex, en sommige simpel. Ik prefereer de simpele aanpak. De warm up voor de ‘kua’ beschreef ik in The Dynamics of Standing Still. Bekijk de onderstaande video van de heup cirkel oefening goed en copy-paste hem. Herhaal de cirkel een keer of dertig. Er kan weinig misgaan. Als de oefening je bevalt, herhaal je zo lang je wilt.

video volg spoedig

En vervolgens een warm up voor de twee zones die armen met de torso verbinden, die ook in hetzelfde boek wordt beschreven. Bekijk de video en maak dan zelf de cirkelbeweging voor een keer of dertig. Als het plezierig is, herhaal je het zo vaak als je wilt.

video volg spoedig

Een simpele oefening die zowel de ‘kua’ als de bovenste twee zones ontroest en in beweging brengt, is zesde ba duan jing. Daarover meer in een volgende post.

Het open van de vier poorten is ontleend aan een klassieke acupunctuur strategie. Voordat een acupuncturist specifiek te werk kon gaan - met de focus op de symptomen en onderliggend energetisch patroon - behandelde hij eerst de zones van de vier poorten. Een inleidende, generieke methode om de algehele conditie al iets op te vijzelen en de uiteindelijke behandeling een goede start te geven.

Vergelijk dit met de situatie binnen in een middeleeuws stadje. Deze had zich beschermd met hoge verdedigingsmuren, wat het nadeel had dat stank en ziekte in de nauwe straten en steegjes bleven hangen. Om de bedompte atmosfeer door te luchten werd op maandagochtenden de poorten een tijdje tegen elkaar open gezet, voor een fris begin van de week. Zo zal het niet helemaal zijn gegaan, maar de analogie is zeker bruikbaar om het idee achter de vier poorten te begrijpen.

Tussen 1955 en 1965 schreef de Nederlandse diplomaat Robert van Gulik een hele serie beeldverhalen over de avonturen van Rechter Tie. Rechter Tie was een historische figuur die leefde in de Tang Dynastie, zowel magistraat als politiespeurder. In het boek De Klokken van Kao-Yang komt deze plattegrond van het stadje Kao-Yang voor. Naast twee waterpoorten is er in iedere windstreek een stadspoort te vinden.

Behalve dat de vier poorten de connectie weergeven tussen de torso en ieder van de ledematen, zijn ze ook betrokken in hoe de zwaartekracht in werkt op het lichaam. In de Chinese medische en martiale traditie onderkent een specifieke geleidingsbaan die bij dat proces is betrokken: ‘zu yang ming jing’ (yang ming meridiaan van de voet, ook wel de maag meridiaan genoemd). In de afbeelding hieronder is deze baan geel ingetekend.

Wanneer deze geleidingsbaan een kaarsrecht verticaal verloop zou hebben, zou de zwaartekracht zonder weerstand naar beneden afgevoerd worden, zoals regenwater in een afvoerpijp. Het verloop kent echter een aantal bochten, die het proces vertragen, in ieder geval reguleren.

Voor ons zijn de bochten er hoogte van de schouders en ter hoogte van de liezen relevant. Het acupunctuurpunt in de bovenste bocht heet ‘que pen’ (maag12), in de onderste bocht ‘chi chong’ (maag20). Lees ook Kua #1. Beide zijn kruispunten van meerdere meridianen - er is dus druk energetisch verkeer. In de nabijheid van de vier punten bevinden zich belangrijke bloedvaten en lymfeknopen.

Is de weg kaarsrecht, dan verloopt het verkeer lekker soepel. Ter hoogte van haakse bochten ontstaat er zeker vertraging. De achterliggende gedachte achter de vier poorten strategie is mogelijke spanning, stress en filevorming in de vier zones of - nog preciezer - vier punten zoveel als mogelijk op te lossen. Daarbij gebruiken we een afstandbediening - te weten in de voeten en handen.

En dan nu de praktische toepassing van dit inzicht binnen de chi kung. Om de zone rond ‘que pen’ te beïnvloeden wordt het gebied tussen de wijsvinger en de duim optimaal geopend. In het midden van dit gebied ligt het ‘he gu’ punt. Via ‘he gu’ wordt ruimte gegeven aan de hele overgangszone tussen torso en arm. Lees hierover in detail in The Dynamics of Standing Still.

Om ‘he ge’ optimaal te openen, open eerst de hele hand. Het web tussen wijsvinger en duim is dan gestrekt. Vanuit die strekking, buig de laatste vingerkootjes, alsof je een ballon vasthoudt. Combineer dus een strekking en een buiging van de hand in één geste.

De zone van ‘chi chong’ kan beïnvloed worden via ‘tai chong’, dat gelegen is in het web tussen de grote en de tweede teen. Lees over de relatie tussen deze twee zones in Kua #1. Het activeren van ‘tai chong’ om de ‘kua’ ruimte te geven, geschiedt meestal niet zichtbaar, vanwege het dragen van sok en schoen. Het is ook veel lastiger om de grote teen op eenzelfde wijze te spreiden als de duim. Het volstaat daarom om zo vaak als mogelijk chi kung te beoefenen zonder schoenen - blootvoets of alleen met sokken. En wanneer je buiten oefent ervoor te zorgen dat je schoenen zo ruim zijn dat je grote tenen genoeg vrijheid hebben. De rechtstandige druk op de voet tijdens de chi kung beoefening zal er voor zorgen dat de kleine voetspieren die de grote teen uitlijnen geharmoniseerd worden.

Bij de geboorte zijn de grote tenen los van de andere tenen. Dit is hun natuurlijke stand. Wanneer kinderen vaak zonder schoenen kunnen spelen en lopen, dan wordt deze situatie bestendigd. Hieronder zie je de voetafdruk van een pasgeborene en een afdruk op tien-jarige leeftijd. Daarnaast de voet van een volwassene, waarbij de grote teen zijn oorspronkelijke stand heeft behouden.

Binnenkort een post over aanvullende dao yin oefeningen voor ‘tai chong’ en de bal van de grote teen.

Bestudeer de zes onderstaande foto’s van de wu chi houding. Herken je de geleiding van de zwaartekracht en de vier poorten? Zie je de optimale ruimte tussen duim en wijsvinger? En misschien ook de vrijheid van de grote teen en de aarding via de bal van de grote teen? Kun je het idee van de vier poorten in je beoefening van de wu chi houding en andere chi kung houdingen meenemen?

Wordt vervolgd …

Tree Time

TREE TIME CHI KUNG #1

Zonder veel moeite herken je jezelf in een dier. Net als jij: twee ogen en twee oren, en een mond die wil eten. Armen en benen, poten, vleugels, vinnen: één doorlopende evolutionaire familieverwantschap. En dan nog die opmerkelijke gemeenschappelijke animale rusteloosheid. Wij dieren zoeken het steeds maar in de beweging. Wanneer het gevaar nadert rent …

Read more

2 years ago · 3 likes · Peter den Dekker

EEN ONBEKENDE WERELD

Een gedeelte van het jaar woon ik met mijn gezin in een houten buitenhuis, in een bos langs de Overijsselse Vecht. Vanaf de rivieroever is het land licht glooiend, een overblijfsel van door de eeuwen meegevoerd zand. De meeste eikenbomen rond het huis zijn relatief jong, ronde de 75 jaar oud. Bomen en de onderbegroeiing bieden onderdak aan een grote variëteit levende wezens. Een paar jaar geleden telden we op een lenteochtend binnen een uur niet minder dan 30 soorten vogels. Niet gek voor zo’n jong bos.

Maar hier maakt het verhaal een onverwachte wending. Dit bos is een overblijfsel van de eikenhakhout cultuur. Gedurende eeuwen werden in dergelijke bossages om de zoveel tijd stammen geveld. Voor bouwhout, voor paaltjes en stelen, als brandstof voor kachel en oven. Maar de meest gebruikt toepassing van het hakhout lag in de looistof uit de eikenbast, gebruikt in de looierij. De stammen werden een stuk boven de grond gekapt. En uit de overgebleven stobbes groeiden als vanzelf de nieuwe takken. De bosgrond zelf bleef onaangeroerd. Een ecoloog van het Landschap Overijssel schatte de ‘ouderdom’ van de bosgrond op 600 jaar (lees: Eikenhakhout langs de Vecht: Ab Goutbeek). Voor al die eeuwen bleef de bodem vrij van spade en ploeg. Het communale wortelgestel, de dikke humus laag en een uiterst divers bodemleven bleven intact. Voor eeuwen was er geen verstoring van het bodem microbioom, het samenspel van de talloze soorten micro-organismen, en de onzichtbare wereld van draden van zwammen en schimmels.

In menig boekenkast staat wel een bomen- en plantengids, en wellicht een boekje over de locale fauna. Wat zich boven de grond aan ons laat zien, pakt makkelijk de aandacht. En laat zich met gemak uittekenen, fotograferen en beschrijven. Alle planten, bomen en grotere dieren hebben zo naam en faam verdiend. Maar hoe anders voor alles wat onder het oppervlak leeft, verborgen voor onze dagelijkse blik. In diezelfde kast zal vrijwel nooit een boekje staan, dat de donkere en onbekende ondergrondse levensdimensie openbaart. En uitleg verschaft over het ‘wood wide web’, het intrigerende bos internet. Een communicatie netwerk van zwamdraden tussen worteluiteinden van bomen en de aarde, en tussen bomen onderling (lees: De Microbemens: Remco Kort. Bezoek ook Micropia, het eerste en enige museum voor microleven!). Direct onder onze voeten en toch bijna geheel onontdekt. 

EEN INNERLIJK LANDSCHAP

Een vergelijkbare onvoorstelbare biodiversiteit vind je zelfs nog dichter bij huis. Honderden verschillende soorten bacteriën, maar ook virussen, gisten en schimmels kozen je darmen als habitat. Samen hebben ze een verstrekkende en soms bepalende invloed op ons functioneren. En niet alleen op het verteren van voedsel, en het gezond houden van de darmen en hun slijmvlies. In het afgelopen decennium is veel onderzoek gedaan naar de relatie tussen het darm microbioom en het zenuwstelsel. En daarmee de connectie tussen darm flora en ons mentale en emotionele welbevinden. De darm-brein connectie, ofwel brain-gut axis, was tot voor kort een onbekend fenomeen binnen de wetenschap. Oma’s wijsheid, over liefde die door de maag gaat, krijgt een nieuwe dimensie. 

De wetenschap ontdekt plots dat een keizersnede geboorte het kindje essentieel contact onthoud met het microbioom van de moeder. En dat het eigenlijk een goed idee is dat kruipende kleuters van alles en nog wat in hun mond stoppen. En dat het slim (en lekker) is om met regelmaat gefermenteerd voedsel te eten (lees bijvoorbeeld: The Art of Fermentation: Sandor Katz). En de cirkel rond makend: het microbioom rond de plantenwortels en dat in onze darmen blijken elkaar te verstaan. Niet anders dan een aardworm, die zich door zijn wereld heen eet, stoppen wij stukken en beetjes van onze wereld in onze mond. Kauwen erop en slikken het door. De buitenwereld in het lichaam. De in elkaar gespiegelde buitenwereld en de binnenwereld van het lichaam is het leitmotif van de Nei Jing Tu. In de buik van een zittende mens: de aarde, een ploegende os, een boer, en een bos van moerbeibomen.

Sta in een natuurlijke omgeving. In een bos, park of in je achtertuin. Sluit je ogen niet helemaal, maar geef ze rust, sta met geloken ogen. Leg je handen boven op elkaar, op je buik. De vingers zijn licht gespreid. Je knieën licht gebogen. Doe verder niet teveel je best ‘correct’ te staan. Sta comfortabel, niet te lang, maar lang genoeg om de grond waarop je staat bewust te worden. Realiseer niet alleen het oppervlak van de grond. Penetreer de aarde met je aandacht. Zoals een plantenwortels de aarde doordringen. Volgend de richting van de zwaartekracht. De donkere wereld die je betreedt, is vergeven van talloze grotere en kleinere en minuscule wezens. Naast de onvolprezen mol en de onmisbare aardworm: mijten, nematoden, springstaartjes, spinnetjes, duizendpoten. Daarnaast ontelbare plantenwortels en haarworteltjes. En een onzichtbaar weefsel van zwamdraden en massa’s aan bacteriën en protozoa.

Al dat leven maakt geluid. De Zwitserse onderzoeker Marcus Maeder beluistert met daarvoor ontwikkelde sensoren het ondergrondse. In verarmde en geërodeerde grond is het stil. Regulier en intensief bebouwde grond heeft blijkbaar weinig bodemleven over. Maar gezonde aarde laat zich aan Maeder horen. Zouden je voeten daar gevoelig genoeg voor zijn: gebruik ze terwijl je staat als sensoren. Luister naar de kakefonie van microgeluid in de aarde!

Richt nu je aandacht op het gebied onder je handpalmen. Verplaats je aandacht van de ‘grote aarde’, waarop je staat, naar de ‘kleine aarde’ direct onder je handen. Ook hier wordt voeding neergelegd, afgebroken, gecomposteerd, beschikbaar gemaakt. Het fysiek van deze ‘kleine aarde’ zijn je ingenieuze darmen. In uitgestrekte vorm zo groot als een flink volkstuintje. Deze chi kung houding verbindt de aarde waarop je staat, met de aarde onder je beide gespreide handpalmen. De kalme staande chi kung geeft je systeem een parasympathische stimulans. Knorrende buiken zijn een bekend verschijnsel tijdens klassikale zhan zhuang lessen. Deze stimulans wordt geoptimaliseerd door een vriendelijke instelling en een rustige adem.

HIER OF DAAR

In Ted Chiang’s korte aangrijpende filmverhaal The Great Silence wisselen het beeld van het gigantische Arecibo Observatorium in Porto Rico en het omringende, door papegaaien bewoonde regenwoud elkaar af. Het observatorium kijkt en luistert de oneindige ruimte in, om uiteindelijk, hopelijk, signalen op te pikken van buitenaards leven. En een van de papegaaien vertelt.

The humans use Arecibo to look for extraterrestrial intelligence. Their desire to make a connection is so strong that they’ve created an ear capable of hearing across the universe. But I and my fellow parrots are right here. Why aren’t they interested in listening to our voices? We are non-human species capable of communicating with them. Aren’t we exactly what humans are looking for? …

Door steeds ‘daar’ te kijken, zien we ‘hier’ over het hoofd. In het Verborgen Leven van Bomen schrijft boswachter Peter Wohlleben, dat het algemeen aanvaard is dat we minder van de zeebodem weten dan over het maanoppervlakte. Maar nog minder kennis hebben we over het bodemleven. Wat te dichtbij ligt, wordt makkelijk over het hoofd gezien.

Without going outside, you may know the whole world.  Without looking through the window, you may see the ways of heaven. The farther you go, the less you know.  Thus the sage knows without traveling;  He sees without looking;  He works without doing.   Tao Teh Ching, hoofdstuk 47, vertaling Gia Fu Feng

NUTTELOOS

Iets waar we weinig waarde aan hechten wordt bijzaak. Wat bijzaak wordt krijgt minder aandacht. Waar geen aandacht voor is, lijkt niet te bestaan. In het artikel ‘Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers’ beschrijft Rutger Bregman de enorme impact van een staking van de New Yorkse vuilnismannen in 1968 (Lees: Waarom vuilnismannen meer verdienen dan bankiers: Rutger Bregman in De Correspondent). Daarentegen wordt een staking van Ierse bankiers in 1970 nauwelijks opgemerkt. Je zou zeggen dat de, voor het functioneren van de stad onmisbare vuilnisman een goedbetaalde job, met status, zou zijn. Wat is misbaar en wat onmisbaar. Wat waardevol en wat waardeloos. Wat nuttig en wat onnuttig. 

Begin tachtiger jaren kwam ik in Amsterdam wonen. Ik herinner me een heel aantal plaatsen in en om de stad, die blijkbaar niet als waardevol werden bestempeld. Waar projectontwikkeling en nut nog niet waren gearriveerd. Deze stadse rafelranden gaven ademruimte, ruimte voor creativiteit. Bijvoorbeeld. het landje tussen Artis en het Entrepotdok, Zeeburg eiland, en het niemandsland dat opdoemde, zodra je het spoorviaduct van de Czaar Peterstraat onderdoor ging. Zij vormden de tussen-ruimte van de stad. Alles wat leeft heeft zulke tussen-ruimtes nodig. Het komt in verscheidene gedaantes: slaap, droom, verveling, herstel, creatief vacuum, en niet te vergeten: spel. Anno 2021 zijn in een stad als Amsterdam die nutteloze plekken bijna allemaal verdwenen. En daarmee minder mogelijkheid om te vervelen, te dromen, te herstellen, en op fundamenteel nieuwe ideeën te komen.

De Tswang Tse verhaalt op vier plaatsen over het wonderlijke fenomeen van waarde en waardeloos, in de vorm van een ontmoeting met een boom (Lees: Zhuang Zi, de volledige geschriften: in de onvolprezen vertaling van Kristofer Schipper). Allereerst vertelt Hui Zi over een voor de timmerman totaal onbruikbare boom. ‘Geen kompas of winkelhaak die je erop kunt gebruiken’ en ’Iedereen keert ze de rug toe …’ Wat verderop in het boek lopen meester timmerman Shi en zijn leerling tijdens een reis langs een reusachtige eik: ‘… als een heilige boom van het altaar van de aarde …’ en ‘Er waren meer dan tien zijtakken, die zo dik waren dat men er boten van kon maken.’ De leerling blijft met open mond naar dit natuurwonder staan kijken. De meester loopt de eik echter straal voorbij en reageert ontstemt. Ook hier wordt de boom met zijn gedraaide en kromme hout als totaal onnuttig geduid. Diezelfde nacht verschijnt de eik in de droom van de meester. De boom fulmineert tegen hem, dat bruikbaarheid alleen maar leidt tot misbruik, uitbuiting en verminking. ‘Dat is je hele leven narigheid ondervinden vanwege je bekwaamheden.’ en ‘Daarom ben ik al lang geleden gaan proberen om volstrekt nutteloos te worden’’ en ‘Als ik ooit enige nuttigheid gehad zou hebben, zou ik dan zo groot hebben kunnen worden?’

Ook Ziqi van de Zuiderwal ziet tijdens een wandeling een gigantische boom. Bij nadere inspectie zat de stam ‘zo vol spleten zat dat je onmogelijk doodskisten uit kon maken.’ En ten slotte komt meester Zhuang Zi zelf ten tonele. Een houthakker vertelt hem dat nutteloos hout leidt tot een zeer bejaarde boom. Maar diezelfde avond wordt voor hem een niet snaterende gans. Terwijl een snaterende, dus meer bruikbare, soortgenoot mag blijven leven. Als Zhuang Zi om zijn standpunt in deze paradox wordt gevraagd, antwoord Zhuang Zi:

Als ik mijn positie zou moeten bepalen, dan zou die ergens in het midden, tussen bruikbaar en onbruikbaar in, moeten zijn. Maar zo’n middenpositie lijkt beter dan het is, want op die manier ontkom je niet aan beslommeringen.

Wat een prachtles in mentale balans voor de martiale beoefenaar!

OPEN RUIMTE

Ons dagelijks leven is vergeven van nut. Aan het einde van het traject - betreffende educatie, economie, de zorg, en wat eigenlijk niet - wordt onder de streep afgerekend. Het gaat om de netto, en daarmee om de efficiëntie. Nu weten we al lang dat ver doorgevoerde efficiënte kwetsbare kanten heeft. Luister als je tijd hebt naar de scherpe podcast Hoe onze obsessie met efficiëntie ons kwetsbaar maakt tegen onwaarschijnlijke gevaren van Michiel de Hoog in De Correspondent. Efficiëntie leidt niet alleen tot eenvormigheid. De ruimte en de tijd worden dicht gemetseld. Efficiëntie verdraagt geen lummelen en dagdromen. Geen spel en creatieve luiheid. Tien jaar geleden werd ik lid van de Cloud Appreciation Society, club ter bevordering van wolken waardering. Het lidmaatschap heeft even weinig verplichtingen als het waarnemen van de wolken inspannend is. Anders dan het verzamelen van postzegels of anderszins, kunnen wolken niet bewaard worden. Eigendom van een alledaagse of bijzondere wolkenformatie is niet mogelijk. Het fixeren van deze wonderbaarlijke natuurfenomenen evenmin. Wolken laten zich het best observeren vanuit een luie positie, stoel of hangmat, wandelend, leeg van bijbedoeling. Zo’n soort mentaliteit komt geheel overeen met die van de tai chi chuan en chi kung beoefenaar. Een bereidheid tot investering in het nutteloze, in open ruimte, in het creatief vacuum. De waarde is van het schijnbaar waardeloze. Dagdromen, slapen en spelen, ze maken al het andere beter. De meest gekende zhan zhuang houding heeft meerdere namen: omarm een ballon, omarm een boom, drie cirkel houding, of ‘cheng bao zhuang’: ’support-omarm-houding’. Het ultieme kenmerk van deze trainingshouding is de tussen-ruimte. Niet het fysiek van het lichaam staat in de spotlight, maar de open ruimte tussen de verschillende lichaamsonderdelen. Niet het stugge materiaal van de fietsband, maar de lucht er binnenin krijgt alle aandacht.

Sta op een favoriete plek: thuis, ballon, park of natuur. De nabijheid van een plant of nog beter een boom geeft je een goed rolmodel. Voeten parallel, knieën licht gebogen. Het onderlichaam de zwaartekracht volgend. Vanuit de kruin een lift ervaren. De armen maken een omarmende geste. De handen een omvattend gebaar. Tussen de vingers is ruimte. In de palmen is ruimte. Tussen de armen is lege ruimte. Onder de kin evenzeer. Tussen de knieën, en achter de knieën, is open ruimte. Ervaar de ruimte voor het lichaam, evenals die achter het lichaam. Net zoals de vingers, zijn de tenen ontspannen en licht gespreid. Ervaar ruimte onder de voeten, volgende de zwaartekracht, de nadir. En ook, boven de kruin, de ruimte van het oprichten, de zenith. Onder de oksels is ruimte, en ook tussen de ribben. Aan weerszijde van het lichaam is er de ruimte van de ronde horizon. Hoe meer je ervaring opdoet met deze cheng bao zhuang, hoe duidelijker het zal worden dat je intentie zich steeds in twee richtingen tegelijk beweegt. Beweging in twee richtingen tegelijk is een ander woord voor stilstaan. Stilstaan met de innerlijke dynamiek van bewegen. Twee intentionele richtingen tegelijk creëert ruimte. De open ruimte van een ballon die opgeblazen wordt. Die van een uitdijende cumulus wolk. Of die van de boomkruin, waar je wellicht in de buurt bent gaan staan. Het ervaren van de ruimte die je omgeeft, en het ervaren van de innerlijke ruimte van je lichaam, zijn aan elkaars gespiegelden. 

DE TIJD EN DE RUIMTE

In Walden beschrijft Henry David Thoreaux het lijfelijk ervaren van tijd, het samenkomen van de dimensies van tijd en van ruimte.

Mijn dagen waren geen dagen van de week die de naam van heidense goden droegen, en ze werden ook niet stuk gehakt in uren en geërgerd door het getik van een klok; want ik leefde als de Puri indianen, van wie gezegd wordt dat ‘zij slechts één woord hebben voor gisteren, vandaag en morgen, en dat zij het onderscheid uitdrukken door naar achteren te wijzen als ze gisteren bedoelen, naar voren voor morgen en boven hun hoofd voor de dag die verstrijkt.

In The Dynamics of Standing Still beschreef ik zes richtingen van visuele waarneming en voorstellingsvermogen, tussen-ruimte, en de tijdsdimensie. Het beeld dat ik erbij opvoerde was een vrijstaande lindeboom.

EEN CIRKEL

Jonge kinderen hebben een oorspronkelijke geest. Laat hun een tekening van een boom zien: kroon, stam en wortels. En vraag hen waar de boom zijn meeste voeding vandaan haalt. De beginnersgeest van het kind zal antwoorden dat die uit de lucht komt. Terwijl ìk, volwassene, met alle scholing, studie en nadenken, geneigd zou zijn om te antwoorden, dat de boom zijn voeding uit de grond betrekt. Zie je het voor je: een grote woudreus staand in een grote krater, al zijn vruchtbare aarde opgegeten! Natuurlijk, de massieve boom groeit vanuit de lucht. Het nieuws gaat dagelijks over het co2 vraagstuk, over uitstoot en overschot. En hoe boom, plant en alg dankbaar de co2 opnemen en ermee groeien. Wat wij dieren uitademen (en verstoken) ademt die plant in. En wat het groene leven uitademt, is voor ons dieren het leven-brengende zuurstof. Niks nieuws onder de zon, biologie basis kennis. Toch staat de ademcyclus van een dier in een ander boek of hoofdstuk beschreven, als de ademhaling van de groene plant. Terwijl het hier gaat om het summum van symbiose. Plant adem en dier adem horen op dezelfde pagina beschreven te worden. In een infographic getekend. Een rood hemoglobine vlak en een groen chlorofyl vlak, in een ultieme taiji omarming. Twee ademhalingen in één cirkel vervat, tot we eindelijk ten volle realiseren dat we het leven danken aan al het groene.

STA IN EEN BOOM

Sta vroeg op en ga naar het park in de buurt. Ga naar buiten naar een plek waar een grote volwassen boom staat. Misschien ben je bevoorrecht met een eigen tuin, met boom. Ga op je gemak vlakbij de stam staan. Met je rug er naar toegekeerd. Sta neutraal, met je armen langs je lichaam, in de wu chi houding van het eerste deel van dit artikel. Of in de hierboven beschreven houding met beide palmen op je buik. Of in de cheng bao zhuang met beide palmen op borsthoogte. Sta ontspannen en onbekommerd, opdat je vrij kunt waarnemen en reflecteren. Een nog minder ambitieuse optie: zit met je rug tegen de stam van de eik, iep of beuk. Het eerste deel van dit artikel besloot ik met ‘staan op een boom’ te opperen als mogelijke vertaling van zhan zhuang. In plaats van het gebruikelijke ‘staan als een boom’. Nu sta je ‘naast’ de boom, met je rug naar de stam gekeerd. Tegelijk is het waar dat ‘onder’ de boom staat, onder zijn bladerdak, onder zijn kroon. Maar wat je misschien niet realiseerde is dat stam en kroon slechts een deel is van het boomlichaam. De verborgen helft bevindt zich onder de grond. Je staat boven op het uitgebreide wortelgestel. De cirkel van dit wortelgestel is twee keer, soms wel vier keer zo groot als de cirkel van de kruin. Zhan zhuang kan nu vertaald worden met ‘staan in een boom’. Terwijl je de ruimte tussen je vingers, tenen, armen, knieën, oksels etc etc optimaliseert, sta je in de open, lege ruimte van de boom. En geniet van je ademhaling. Waarbij ‘je’ beter vervangen kan worden door ‘jullie’. De ademhaling van de boom en die van jou als één niet te scheiden geheel.

Deze verzameling korte schetsen dragen de titel Acht is meer de Duizend. De aanleiding, hun matrix, hun leitmotiv is het Boek van Veranderingen, ook bekend als de I Ching. De oorspronkelijke titel was Zhou I, verwijzend naar de tijd van zijn ontstaan, de Chinese Zhou dynastie, 1046 tot 256 voor onze jaartelling. De I Ching is vaak begrepen als een oud boek over divinatie, een orakel boek. Geschreven voor de bestuurlijke elite. Een moeilijk boek, zo niet onmogelijk, te doorgronden. Maar - cliffhanger - lees verder onder de illustratie …

Maar naast een welhaast ondoorgrondelijke filosofische diepte heeft het boek toch een simpele opzet. Het is vooral ook een beeldend boek. Het ontstond in een agrarische samenleving, waarin de meeste mensen zich omring wisten door ongetemde natuurkrachten (wij zijn dat ook, maar we weten die realiteit met wetenschap en techniek van ons vandaan te houden). Het wezen van het klassieke boek van verandering kan door kinderen begrepen worden. En ook door volwassenen - als die maar vrij, creatief en simpel denken!

De bouwsteentjes van het boek komen in achtvoud. Ze representeren de ons omringende natuur. En kunnen bij nader inzien ook begrepen worden als innerlijke component ven het mens-zijn. Het zijn de acht trigrammen - trigram, omdat ze getekend worden met drie op elkaar gestapelde lijntjes. 

de Hemel ☰

de Aarde ☷

Vuur ☲

Water ☵

de Donder ☳

de Wind ☴

een Berg ☶

een Meer ☱

Deze acht trigrammen werden twee aan twee samengevoegd tot 64 zogenaamde hexagrammen - symbolen met zes op elkaar gestapelde lijntjes. Het Boek van Veranderingen beschrijft dan ook 64 basale situaties. Ieder van die basale situatie verandert vroeg of laat - in een van 63 andere. Reken maar uit: dat resulteert in een ongelofelijk aantal mogelijke processen van verandering. Het begint met ’acht’ en het eindigt met enorm veel - laat maar zeggen ‘duizend’.

Op dit platform zal met ijzeren regelmaat - of soms met wankelmoedige onregelmaat - nieuwe schetsen worden gepost .

Deze korte artikelen houden afstand van klassiek getinte I Ching interpretaties. De schrijver deze heeft nou eenmaal geen competentie als sinoloog of filosoof. De artikelen zijn vooral beeldend en associatief. Gepoogd wordt de oude filosofie van 64 oerbeelden - de filosofie van de nooit ophoudende verandering - in het heden te plaatsen. En de schrijver eigent zich daarbij de nodige vrijheid toe.

Alle foto’s die de lezer tegen gaat komen, zijn in een straal van, laten we zeggen, twee kilometer rondom het huis van de schrijver en zijn gezin genomen. Dat huis staat in het buitengebied van een liefelijk maar doorsnee gemeente in Salland. Een oeroud, mysterieus en exotisch geschrift blijkt ook de alledaagse omgeving en omstandigheden te beschrijven (voor iemand uit de Zhou dynastie zouden wij - en onze levensstijl - uiteraard het toppunt van exotisme zijn).

De associaties nodigen de lezer het gebied van natuur observatie en biologie te betreden. De actualiteit en nieuwe vindingen komen aan bod. Opgesierd met illustraties, clips, verwijzingen naar literatuur en links naar informatie elders op het net. De vele associaties verbinden ‘de wereld daar buiten’ met de realiteiten van het innerlijk menselijke leven.

En, oh ja, een aantal posts zijn voor iedere geïnteresseerde in het geheel in te zien. Het merendeel zijn toegankelijk voor hen die een kleine bijdrage geven. De schrijver, en zijn gezin, hopen natuurlijk op veel van die kleine bijdragen. Dat maakt het schrijven van meer schetsen over Acht is meer de Duizend mogelijk.

Subscribe now

In het spreekwoord ‘Acht is meer dan duizend’ betekent acht eveneens ‘oplettend’. Dit spreekwoord betekent: ‘goed opletten is veel waard’, oftewel: ‘wie goed oplet, heeft daar veel voordeel van’. Er zit een woordspeling in verborgen met het telwoord acht. De grap is natuurlijk dat acht als getal mínder is dan duizend - in de betekenis ‘oplettendheid’ is het volgens dit spreekwoord juist méér dan duizend waard. Onze Taal

Ook nog te vermelden: een grote Nederlandse uitgever had het licht al op groen gezet om Acht is meer de Duizend in boekvorm uit te geven. Om de stress van deadlines te omzeilen is uiteindelijk toch gekozen voor het schrijven in dit formaat. De inhoud kan zo langzaam tot wasdom komen, indachtig hoofdstuk 53 Geleidelijke Ontwikkeling. En, als alles goed loopt - en als de wet der veranderlijkheid het toestaat - zullen deze schetsen uiteindelijk alsnog uitmonden in een boek. De titel is al verklapt: Acht is meer de Duizend!

8ismeerdan1000.com

TREE TIME is verhuisd naar:

ACHT IS MEER DAN DUIZEND

Schetsen geïnspireerd op Het Boek van Verandering .. Sketches based on The Book of Changes .. Esboços inspirados no Livro das Mutações .. TREE TIME chi kung

By Peter den Dekker

TREE TIME #1

TREE TIME #2

TREE TIME #3

TREE TIME #4

WU CHI HOUDING #1

WU CHI HOUDING #2

KUA #1

KUA #2

BA DUAN JIN #1

BA DUAN JIN #2

BA DUAN JIN #3

I CHUAN #1

I CHUAN #2

ACHTERGROND #1

CENTERED RIDING AND CHI KUNG #1

Deze verzameling korte schetsen dragen de titel Acht is meer de Duizend. De aanleiding, hun matrix, hun leitmotiv is het Boek van Veranderingen, ook bekend als de I Ching. De oorspronkelijke titel was Zhou I, verwijzend naar de tijd van zijn ontstaan, de Chinese Zhou dynastie, 1046 tot 256 voor onze jaartelling. De I Ching is vaak begrepen als een oud boek over divinatie, een orakel boek. Geschreven voor de bestuurlijke elite. Een moeilijk boek, zo niet onmogelijk, te doorgronden. Maar - cliffhanger - lees verder onder de illustratie …

Maar naast een welhaast ondoorgrondelijke filosofische diepte heeft het boek toch een simpele opzet. Het is vooral ook een beeldend boek. Het ontstond in een agrarische samenleving, waarin de meeste mensen zich omring wisten door ongetemde natuurkrachten (wij zijn dat ook, maar we weten die realiteit met wetenschap en techniek van ons vandaan te houden). Het wezen van het klassieke boek van verandering kan door kinderen begrepen worden. En ook door volwassenen - als die maar vrij, creatief en simpel denken!

De bouwsteentjes van het boek komen in achtvoud. Ze representeren de ons omringende natuur. En kunnen bij nader inzien ook begrepen worden als innerlijke component ven het mens-zijn. Het zijn de acht trigrammen - trigram, omdat ze getekend worden met drie op elkaar gestapelde lijntjes. 

de Hemel ☰

de Aarde ☷

Vuur ☲

Water ☵

de Donder ☳

de Wind ☴

een Berg ☶

een Meer ☱

Deze acht trigrammen werden twee aan twee samengevoegd tot 64 zogenaamde hexagrammen - symbolen met zes op elkaar gestapelde lijntjes. Het Boek van Veranderingen beschrijft dan ook 64 basale situaties. Ieder van die basale situatie verandert vroeg of laat - in een van 63 andere. Reken maar uit: dat resulteert in een ongelofelijk aantal mogelijke processen van verandering. Het begint met ’acht’ en het eindigt met enorm veel - laat maar zeggen ‘duizend’.

Op dit platform zal met ijzeren regelmaat - of soms met wankelmoedige onregelmaat - nieuwe schetsen worden gepost .

Deze korte artikelen houden afstand van klassiek getinte I Ching interpretaties. De schrijver deze heeft nou eenmaal geen competentie als sinoloog of filosoof. De artikelen zijn vooral beeldend en associatief. Gepoogd wordt de oude filosofie van 64 oerbeelden - de filosofie van de nooit ophoudende verandering - in het heden te plaatsen. En de schrijver eigent zich daarbij de nodige vrijheid toe.

Alle foto’s die de lezer tegen gaat komen, zijn in een straal van, laten we zeggen, twee kilometer rondom het huis van de schrijver en zijn gezin genomen. Dat huis staat in het buitengebied van een liefelijk maar doorsnee gemeente in Salland. Een oeroud, mysterieus en exotisch geschrift blijkt ook de alledaagse omgeving en omstandigheden te beschrijven (voor iemand uit de Zhou dynastie zouden wij - en onze levensstijl - uiteraard het toppunt van exotisme zijn).

De associaties nodigen de lezer het gebied van natuur observatie en biologie te betreden. De actualiteit en nieuwe vindingen komen aan bod. Opgesierd met illustraties, clips, verwijzingen naar literatuur en links naar informatie elders op het net. De vele associaties verbinden ‘de wereld daar buiten’ met de realiteiten van het innerlijk menselijke leven.

En, oh ja, een aantal posts zijn voor iedere geïnteresseerde in het geheel in te zien. Het merendeel zijn toegankelijk voor hen die een kleine bijdrage geven. De schrijver, en zijn gezin, hopen natuurlijk op veel van die kleine bijdragen. Dat maakt het schrijven van meer schetsen over Acht is meer de Duizend mogelijk.

Subscribe now

In het spreekwoord ‘Acht is meer dan duizend’ betekent acht eveneens ‘oplettend’. Dit spreekwoord betekent: ‘goed opletten is veel waard’, oftewel: ‘wie goed oplet, heeft daar veel voordeel van’. Er zit een woordspeling in verborgen met het telwoord acht. De grap is natuurlijk dat acht als getal mínder is dan duizend - in de betekenis ‘oplettendheid’ is het volgens dit spreekwoord juist méér dan duizend waard. Onze Taal

Ook nog te vermelden: een grote Nederlandse uitgever had het licht al op groen gezet om Acht is meer de Duizend in boekvorm uit te geven. Om de stress van deadlines te omzeilen is uiteindelijk toch gekozen voor het schrijven in dit formaat. De inhoud kan zo langzaam tot wasdom komen, indachtig hoofdstuk 53 Geleidelijke Ontwikkeling. En, als alles goed loopt - en als de wet der veranderlijkheid het toestaat - zullen deze schetsen uiteindelijk alsnog uitmonden in een boek. De titel is al verklapt: Acht is meer de Duizend!

Dit zijn de delen van je lijf die je goed boven elkaar moet stapelen, namelijk je schouder, heup en hiel. Je moet als het ware een loodlijn kunnen trekken vanuit je voeten door je heup, midden, schouder en oor. https://natuurlijkpaarden.nl/centered-riding/

De onderstaande tekst komt uit: The Dynamics of Standing Still door Peter den Dekker

Stand with your feet parallel, about the width of your hips. Place your right hand on the lower abdomen, and your left hand on top. Your knees are slightly bent, as if you are sitting on a giant beach ball. Relax as much as possible and let the weight of your body freely travel towards the soles of your feet. There it is touching the ground. Imagine that your weight is sinking a meter into the earth. Let it sink as deep as you like, the centre of the earth is the limit!

While the body weight is going down, the head is floating up. Two opposite forces result in natural straightness of the whole body.

Another image you can use is that the top of your head is suspended by a thin cord from the ceiling.This will help attain lightness in the upper body, specifically in the neck and head. Let this cord go as high up as you like through the ceiling and into the sky. The awareness of the zenith, the point in the sky dome right above your head helps to elongate the spine.

You can use the image of those tall cone-shaped hats that children wear at parties. Bring your mind to the very tip of the hat. Now try to draw a small circle with the tip on the ceiling or even write your own signature with it. Do not force, write slowly and do not push the point hard against the ceiling, as it will bend. Bringing your attention high up, and moving your head lightly will release tension in the upper body, specifically in the neck and shoulder region.

Your weight sinks deep in the earth, while the top of your head is suspended on a string that goes all the way up to the sky. This simultaneous action means you are standing straight, free and naturally. The task sounds very simple: to be aligned and centred and just stand still.

But in reality it is a practice that can stretch out over many years.The centreline is not a fixed mathematical line, and certainly not a philosophical topic. When you take two points far apart, and draw a straight line between them, any smaller section of this line must also be straight. So, instead of focussing on the limited area between the top of the head and the point in between the two feet, extend the line far beyond your body, between ceiling and floor, between zenith and nadir, like a man standing between heaven and earth.The line is stretched up from above, and stretched down from below.

Stand naturally without concentrating on anything specific.The eyes are not closed, but are allowed to look around. The hands are on the belly, softly but continuously emphasising this area halfway between head and toes, between ceiling and floor.

Het centrale punt van ons lichaam bevindt zich volgens Centered Riding net onder de navel. Al onze bewegingen hebben dat uitgangspunt. Wanneer je je bewust bent van je centrale punt en alle bewegingen vanuit dat punt laat komen, wordt je zit dieper, rustiger en stabieler. Balans en controle worden makkelijker. Ook kan je energie makkelijker door je lichaam stromen en blokkeer je niet meer, waardoor je je paard ook minder hindert. https://natuurlijkpaarden.nl/centered-riding/

De onderstaande tekst komt uit: The Dynamics of Standing Still door Peter den Dekker

THE BODY’S ORIGINAL CORE

In the Chinese medical and martial tradition this central axis of the body carries the name ‘chong mai’ (衝脉), translated as ‘penetrating vessel’, indicating its core localisation. It is the line between the fontanel and perineum, connecting all the seven vital pulsation centres.

The central soft tissues connected by the chong mai provide the body with support at a deeper level, just like the air pressure in a tyre. The tone of these tissues prevents the body from collapsing, and shapes it from deep within. The chong mai as described in the Chinese tradition does not have a single anatomical counterpart. In fact a variety of centrally located tissues can be grouped under it: the psoas muscle (the main muscle to maintain vertical posture as well as to give the breathing a centre in the lower belly, the two major central blood vessels, aorta and the vena cava, and the organic tissues of the kidneys and adrenal glands.

Standing in a relaxed way, allowing the gravity to go down and extend from the head upward, will automatically give access to the centre line of the body. You will stand in your own core.

Met een goede, diepe ademhaling komt je zwaartepunt lager te liggen en kan de energie ongehinderd door je lichaam stromen. Hierdoor beweeg je soepeler en blokkeer je je paard niet. Wanneer je je adem inhoudt, bijvoorbeeld onbewust of wanneer je iets spannend vindt, creëer je spanning in je paard. Wanneer je je ademhaling onder controle heb kun je deze gebruiken om je paard harder of zachter te laten lopen of terug te komen in gang. Hulpen worden efficiënter en onzichtbaar, en je paard wordt rustiger. https://natuurlijkpaarden.nl/centered-riding/

De onderstaande tekst komt uit: The Dynamics of Standing Still door Peter den Dekker

AN ICING SYRINGE

The oxygen which gives life to your body is absorbed into your blood through the delicate membrane of your lungs. Besides that, carbon-dioxide is exchanged with the environment. But while the lungs absorb the oxygen, they are not responsible for the movement which makes the inbreath possible. The lungs themselves contain no muscles.

Some of the breathing movement comes from small muscles around the lungs, located in between the ribs, and from certain muscles in the shoulders and upper back. However, the main force behind the breathing comes from the diaphragm - a dome-shaped structure just below the lungs, and above the abdominal organs, attached at the inside of the ribcage. the diaphragm functions like a piston in a cylinder. When contracting and moving down it creates a vacuum in the lungs, thus creating the inbreath. When it relaxes, it returns to its dome-like shape, pushing air out of the lungs as you breathe out. This simple cycle of contraction and relaxation of the diaphragm is what creates full and natural breathing.

MUSHROOM AND STALK

A closer look at the anatomy of the diaphragm reveals a form similar to a mushroom. The muscular stalk (there are actually two stalks, named crura) is attached to the front of the lower spine. When the muscular tissue of the hood contracts and the crura contract, the diaphragm moves downward. As a result of the downward movement air flows straight down into the lungs.

When you stand or sit with a straight back and breathe in deeply, you will notice the forward curve of the lower spine increasing slightly. This is because the crura are attached at the front of the lower spine (around the upper four lumbar vertebrae), and pull it forward.

A LONG BREATH

Looking even deeper inside the body structure, you will see that the crura, at their attachment-point at the front of the spine, are intertwined with a muscle called the psoas (pronounced ‘so-ass’). These muscles are very closely related, sharing the same alignment and connective tissue. Functionally the two strands of the psoas assist the breathing function of the crura and diaphragm by stabilizing the lower back. The correct function of the psoas results in deeper and even more effortless breathing.

In the traditional somatic disciplines of the Far East, the midpoint of the two psoas muscles is seen as the lowest focal point for breathing. Together with other central body tissues it forms the lower dan tian, the vital centre where breathing and physical movement really start from, not only for martial artists, but for dancers, singers and athletes too. In the Gathering Posture the two hands lay on the lower dan tian, and at the same time the hips sit down. This dual action activates the psoas and awakens this low breathing centre, making the breath longer and deeper.

TREE TIME #1

TREE TIME #2

TREE TIME #3

TREE TIME #4

WU CHI #1

WU CHI #2

KUA #1

KUA #2

BA DUAN JIN #1

BA DUAN JIN #2

BA DUAN JIN #3

I CHUAN #1

I CHUAN #2

CENTERED RIDING AND CHI KUNG #1